Zachtjes vallen tranen op mijn gezicht

Zachtjes vallen tranen onhoorbaar op mijn gezicht.
Ontroerd door mijn gevoelens voor verdriet gezwicht.
Zware tranen komen langzaam omlaag.
Wetend alles is anders niets meer hetzelfde vandaag.
Snikken maken zich meester.
Binnenin mijn lichaam diep de weg naar boven zoekend.
Alsof een traan hen riep.
De stilte is onhoorbaar maar maakt een diepe wond.
Van diepte en leegte die mijn traan vond