Bijna schaakmat

Een traan valt op mijn toetsenbord,
ik kan het allemaal even niet aan,
het voelt of alles is ingestort,
en ik was zo goed vooruit gegaan.

Ik ben weer helemaal terug bij af,
de hulpverlening heb ik weer gezocht,
van alle problemen ben ik nu bekaf,
ik ben weer bezig aan een zwerftocht.

De problemen kwamen op me af,
zonder dat ik er oog voor had,
dus voelt het nu als een zware straf,
want nog even en ik sta schaakmat.

Dit keer kon ik er weinig aan doen,
lag mijn lot niet in mijn handen
en dus gelden andere regels van fatsoen,
anders zou ik hier nooit in belanden.