Stilte uit mijn graf

Ik lig tussen regen, sneeuw en zoneschijn
verdwaald door mijn jagende gedachten
heb getracht zin te vinden van al mijn pijn
terwijl ik weet, valt er niets te verwachten

de lucht kijkt steenkoud alles is bevroren
winterwind herinnert mij aan verloren kind
het geluk is ook weer in mijn leven geboren
weet niet of ik mijn zin van leven ooit vind

geschreven woorden blijven een moment
taal spreekt alles uit in gestreelde zinnen
de dood, ik weet nog niet of het ooit went
ik weet dat ik niets liever wil, ze te verzinnen.