Gestorven aan alzheimer

Ik dacht altijd,
altijd dat uw ziekte niets uitmaakte.

Dat alleen ik er kapot van zou gaan,
en dat u er niets van zou merken.

Maar omdat u niets meer kon zeggen,
Maar omdat u niet eens meer mijn naam wist.

Mijn eigen opa,
de man die mij vroeger mee nam,
voor op de fiets.

Mijn eigen opa,
de man die mij,
na mijn geboorte heeft vast mogen houden,

De man,
die mijn moeder heeft gesteund,
en op gevoed.
Zodat zij dat kon door geven aan mij.
Is er nu niet meer,

hij is gegaan,
Alzheimer was het probleem,
en nu is hij er niet meer